Historia wspinaczki górskiej


Odkąd ludzkość sięga pamięcią istniała w człowieku chęć zdobywania czegoś wielkiego, na pozór nieosiągalnego, tak też i z takich pobudek zrodziła się miłość do wspinaczki górskiej.

Pierwsze ślady potwierdzajmy tą dyscyplinę sięgają roku 400 p.n.e., z tego też okresu pochodzą chińskie akwarele obrazujące ludzi zdobywających szczyty. Za prekursora wspinaczki górskiej (określanej także jako alpinizm i taternictwo) uznaje się Antoine de Ville – jako pierwszy na świecie zdobył tak wielki jak na owe możliwości szczyt, wraz z swą ekipą wspiął się na Mont Aiguille, 300-metrową turnię skalną w masywie Vercors, a miało to miejsce w roku 1492. Polska wspinaczka górska za swój pierwszy wielki sukces uważa wyczyn Antoniego Malczewskiego – jako pierwszy z Polaków zdobył w roku 1818 Mont Blanc (najwyższy szczyt Alp i samej Europy). Na miano wielkich polskich alpinistów i himalaistów zasługują także Jerzy Kukuczka (jako drugi człowiek na Ziemi zdobył Koronę Himalajów i Karakorum), czy też Wanda Rutkiewicz (jako pierwszy Polak, pierwsza Europejka oraz trzecia kobieta zdobyła Mount Everest).

Podstawowy sprzęt wspinaczkowy

Gdyby ktoś nam zadał pytanie, jakie są podstawowe sprzęty wspinaczkowe, zdecydowanie wskazalibyśmy na linę oraz czekan, a co jeszcze zaliczymy do niezbędnego sprzętu każdego miłośnika wspinaczki górskiej i skałkowej?

Ale od początku pierwszy atrybut wspinacza to lina – służy do asekuracji, transportu, przekazywania sobie niezbędnych informacji, a także co istotne stanowi podstawowy element wiążący współbratyńców wspinaczkowej doli. Drugi element to czekan – jest to po prostu laska zakończona ostrą głowicą, dzięki niej zdobywanie każdej partii górskiej jest o wiele łatwiejszym zadaniem. Kolejne niezbędne elementy to różnorodne haki, ringi, spity (elementy asekuracyjne zakładane do otworów skalnych), friendy (sprzęt służący do zakładania punktów asekuracyjnych), kostki, ekspresy (karabinki górskie), raki, śruby lodowe, uprzęże wspinaczkowe, a także sprzęt specjalistyczny do biwakowania wysokogórskiego.

Czym jest bouldering?


Jeśli lubisz maksymalny napływ adrenaliny, jeżeli dreszczyk emocji daje Ci coś, co niekoniecznie wiele ma wspólnego z kontrolą i asekuracją można powiedzieć, iż bouldering jest sportem ekstremalnym stworzonym właśnie dla Ciebie.

Bouldering (ang. boulder – głaz), czyli wspinaczka bez asekuracji (lin, uprzęży, itd.) po wolnostojących blokach skalnych (często kilkumetrowych) zarówno naturalnych, jak również sztucznych. Przeważnie bouldering jest dyscypliną preferowaną przez młodych, aktywnych miłośników wspinaczki górskiej, dla których standardy służą tylko i wyłącznie do obalania. Można powiedzieć, iż jest to także doskonalą forma spędzania czasu, w gronie najbliższych przyjaciół w sposób bardzo aktyny i emocjonujący. Jedyną asekuracją podczas uprawiania boulderingu są tzw. crashpady, czyli przenośne materace, a także nieodzowna pomoc tzw. spottera, czyli partnera. Bouldering po raz pierwszy pojawił się w połowie XX wieku, a jego twórcą był John Gill.

Różnice pomiędzy wspinaczką skałkową, a wspinaczką górską

Jeśliby przyszło nam wskazać jedną aczkolwiek znamienną różnicę pomiędzy wspinaczką skałkową, a wspinaczką górską należałoby zwrócić uwagę na warunki, w jakich uprawia się owe dyscypliny sportowe.

Wspinaczka górska to zdobywanie szczytów niemalże w każdych warunkach atmosferycznych (śnieg, mróz), natomiast wspinaczka skałkowa odbywa się w dogodnych warunkach termicznych (na terenach nieośnieżonych). Druga istotna różnica to wysokość – wspinaczkę skałkową uprawia się na małych wysokościach (na naturalnych i sztucznych ścianach), natomiast wspinaczkę górską charakteryzujemy jako zdobywanie wielkich szczytów, szalenie wymagających pod niemalże każdym względem – maksimum wytrzymałości, umiejętności plus solidny sprzęt (w tym także odzież termoizolacyjna zabezpieczająca przed wychłodzeniem). Wspinaczka górska zalicza się do dyscyplin ekstremalnych, natomiast wspinaczka skałkowa jest sportem typowo rekreacyjnym.